مدتی پیش که با دوستانم به دره‌ی «اوسودوک» (در اولین یادداشت همین وبلاگ توضیحات کاملی پیرامون این دره داده شده است) رفتیم، دوست راهنمایی که با ما آمده بود مسیر منتهی به روستای «پوسکان» را که از روی کوه می‌گذشت نشانم داد. مدت‌ها بود که دوست داشتم به این روستای تاریخی سری بزنم و مخصوصاً قلعه‌ی این روستا را که کتاب هم در مورد آن چاپ شده است از نزدیک ببینم. این بود که تصمیم گرفتم به پوسکان بروم. از کازرون حرکت کرده، پس از عبور از روستاهای «مهرنجان» و «مشتان» به «بوعلی» رسیدم. جاده‌ای را که به پشت تپه و مسیری که دوست راهنمایم در دره‌ی اوسودوک نشان داده بود پی گرفته و به روستایی به نام «علی‌آباد دوتو» رسیدم. از اهالی سراغ روستای پوسکان را گرفتم. تمامی آنها مسیری یکسان را در دل کوه نشان دادند و گفتند که اگر پیاده هستی از این مسیر باید بروی ولی اگر وسیله‌ی نقلیه داری می‌توانی به روستای «بالاده» رفته، از آنجا به روستای «دادین» و پس از آن به «پوسکان» بروی. مسیری که از کازرون با ماشین باید طی شود تا به این روستا رسید بین 2 تا 3 ساعت طول خواهد کشید.

مسیری که اهالی روستا در کوه به من نشان داده بودند را مقصد قرار داده و پس از عبور از مزارع به کوهپایه رسیدم. مسیر در کنار پرتگاهی در دل کوه و در مجاورت ایستگاه خط انتقال لوله‌ی گاز قرار داشت. نکته‌ی بسیار جالب توجهی که در این میان توجه مرا به خود جلب کرد، وجود راهی ساخته شده توسط انسان به صورت پیچ‌هایی بود که صعود را با حداقل مشکل ممکن می‌ساخت و تا میانه‌های کوه ادامه داشت. پس از کوهنوردی 45 دقیقه‌ای توانستم به بالای کوه برسم. پشت سر من (مسیری که طی کرده بودم) دامنه‌ای زیبا و نیمه ملایم کوه بود که به دشت کازرون ختم می‌شد و از آنجا می‌شد به راحتی شهرستان کازرون، چندین روستای آن و دریاچه‌ی زیبای پریشان را دید و در روبرو صحنه‌ای نادر و بسیار جذاب خلق شده بود. روستای پوسکان درست در میان دایره‌ای از کوه‌ها قرار داشت و در اطراف آن مزارعی بود که با پرچین از یکدیگر جدا شده بودند. بافت خانه‌ها و منطقه اینطور می‌نمودکه سال‌هاست کسی به این روستا حتی نزدیک هم نشده. تنها یک جاده خاکی از دل این روستا بیرون می‌آمد و در دل کوه‌های مقابل محود می‌شد.

اهالی روستای «علی‌آباد دوتو» گفته بودند وقتی به بالای کوه می‌رسی تنها یک مسیر مارلو برای پایین رفتن وجود دارد و درختی را به من نشان دادند و گفتند مسیر دستیابی در کنار آن درخت قرار دارد. شیب کوه در پشت آن (یعنی در قسمتی که بایستی پایین رفت تا به پوسکان رسید) تقریباً به صورت عمود دیده می‌شد. حدود 20 دقیقه در بالای کوه به دنبال مسیری برای پایین رفتن گشتم ولی نتوانستم مسیری را که گفته بودند پیدا کنم. با منظره روستای زیبای پوسکان خداحافظی کرده و به طرف «علی‌آباد دوتو» برگشتم. پس از بازگشت با اهالی در این مورد بیشتر صحبت کردم و با مشخصات دقیقتری که دادند دقیقاً متوجه محل قرار گیری مسیر شدم. در راه بازگشت هم متوجه شدم اگر از روستای «سیف‌آباد» آمده بودم زودتر به «علی‌آباد دوتو» می‌رسیدم.

در سفر بعدی‌ام به این روستای تاریخی (پوسکان) جزئیات بیشتری از بافت و آثار آن شرح خواهم داد.