هیچوقت فکر نمی‌کردم که کازرون هم آبشاری به این زیبایی و بزرگی داشته باشد. صدای غرش آبی که از دل کوه‌ها و تپه‌های اطراف روستای حکیم‌باشی راه خود را باز کرده و سیلی محکمی به زمین می‌زند، توجه هر رهگذری را از چند صد متری هم جلب می‌کند.

آبشار فصلی روستای حکیم‌باشی کازرون که دبی آب خود را مدیون بارندگی‌های هر ساله‌ی این منطقه است، جریان اصلی خود را از آبان‌ماه شروع کرده و بسته به میزان بارندگی تا اردیبهشت ادامه می‌دهد. ارتفاع این آبشار حدوداً 25 متر بوده که احتمالاً سرچشمه‌های آن از منطقه‌ی ماهور است. حرکت سیل‌آسا و شدت جریان این آبشار (بخصوص در اواخر زمستان) که موجب به وجود آمدن حوضچه‌های بسیار زیبا و نادری در پایین دست خود شده است، بعلاوه‌ی محیط سرسبز و پاکیزه این منطقه، فضای دل‌انگیزی را برای آنانی که می‌خواهند از حرکت سیاه و سنگین شهرها دوری کنند بوجود آورده است.

فضایی که احتمالاً در بدو ورود خود به این منطقه مشاهده خواهید کرد به گونه‌ای است که ابتدا با آبشار اصلی و حوضچه‌های پایین دست آن مواجه خواهید شد. گونه‌ی گیاهی این منطقه اکثراً درخت «کُنار» بوده که بعضاً به جهت گسترش باغ‌ها و مزارع قطع شده و اکنون درختان میوه جایگزین آنها شده‌اند. آبشار از بین دو کوه‌تپه‌ به پایین سرازیر شده و آب آن به مناطق کم‌ارتفاع‌تر حرکت کرده و پس از گفتگویی نسبتاً طولانی و ناپیدا با زمین، آرام آرام در دل آن نفوذ می‌کند.

اگر خواستید به گردش خود کمی هیجان هم اضافه کنید، می‌توانید با دور زدن یکی از تپه‌هایی که آبشار از بین آنها جریان دارد به بالای آن رفته و از پشت آنها مناظر بسیار زیباتر و بکرتری را ببینید. حوضچه‌های متعدد آب و آبریزهای گوناگونی که فضای بسیار دوست‌داشتنی و مطلوبی را بوجود آورده‌اند، از جمله جذابیت‌هایی است که شما در قسمت بالایی آبشار خواهید دید.

مسیر دستیابی:

اگر از کازرون به طرف بوشهر حرکت کرده و مسیر خود را در فاصله‌ی 15 کیلومتری کازرون در منطقه‌ی سه راه بوشهرـ‌کازرون‌ـ شیراز (راهدار) به طرف قائمیه ادامه دهید، پس از طی حدوداً 5 کیلومتر از پلی که بر روی رودخانه‌ی شاپور می‌گذرد عبور کرده و به روستای «تُل‌کوشک» می‌رسید. هر چه سعی کردم در این منطقه تابلو یا نشانه‌ی خاصی را که جاده‌ی منتهی به آبشار را نشان دهد پیدا کنم، موفق نشدم. اگر از بومیان این روستا سراغ «جاده‌ی آبشار» را بگیرید، جاده‌ی آسفالته‌ای را به شما نشان می‌دهند که پس از طی مسافت 1 تا 5/1 کیلومتر در این جاده وارد جاده‌ خاکی شده که شما را به روستای حکیم‌باشی هدایت می‌کند. از جاده‌ی اصلی تا روستا حدوداً 3 تا 4 کیلومتر فاصله است. وقتی که خانه‌های روستای حکیم‌باشی (اولین روستا در سمت چپ جاده) را دیدید، اگر به سمت راست خود نگاه کنید، مجموعه‌ای از کوه‌تپه‌هایی را می‌بینید که تقریباً در مرکز از ارتفاع آنها کاسته شده است. اگر مسیر خود را به طرف این قسمت و از طریق جاده‌ای که به خط انتقال لوله‌ی گاز و پس از آن به باغ‌ها می‌رسد ادامه دهید، مسیری مارلو که به آبشار منتهی می‌شود را خواهید دید.

باز هم خواهش من این است:

1ـ قبل از رفتن به طبیعت حتماً یک کیسه زباله با خودتون ببرید و سعی کنید بجز زباله‌های خودتون، زباله‌های از قبل ریخته شده رو هم جمع کنید.

2ـ تا جایی که می‌تونید از روشن کردن آتش خودداری کنید، و در صورتی که نیاز به روشن کردن آتش بود (مخصوصاً از اونجایی که اکثراً کازرونی‌ها به این اماکن می‌رند و آتش هم جز لاینفک این تفریح‌ها براشون حساب می‌شه)، خواهش می‌کنم شاخه‌ی درختان رو قطع نکنید، شاید در ظاهر خشک باشند ولی فصل بهار و تابستان برگ و ثمره دارند. برای روشن کردن آتش می‌تونید چوب‌های روی زمین را جمع کرده و در یک مکان که از درخت فاصله‌ی مناسبی داره و به گیاهان اطراف هم صدمه نمی‌زنه، آتش را روشن کنید.

3ـ قبل از برگشت هم دقت کنید تا آنجا که می‌تونید، فضا را طوری مرتب کنید که پیش از اومدن شما به طبیعت هم بوده. حتماً مقدار زیادی آب را روی آتشی که روشن کرده‌اید بریزید و یا اگر آب نبود، اینقدر خاک بریزید که مطمئن شوید آتش از درون هم خاموش شده و دیگر خطری ایجاد نمی‌کند.